1 Eylül 2014 Pazartesi

KİLİSE GÜNLÜĞÜ---2




     İlkbahardı…Kışın acı soğuğunun ılık hissedilmeye başlandığı vakitlerdi.....
     Hani sabah uyandığınızda burnunuza yağmurun, toprağın o soğuk, o sessiz yüzeyine bıraktığı o esansı koku gelir ya, insana derin bir nefes alma isteği uyandıran, alınan o derin nefesin ciğerlere dolduğunda insana biraz sevinç biraz hüzün birazda keder yükleyen, bir an ‘benim sonum ne olacak’ diye düşündürür. Tam bu ruh hali üzereyken bir ses böler... Hani o ruhi çalkantıları, tıpkı yağmur sonrası  yazın bakmaya doyamadığımız o tarih kokan evlerin saçaklarından damlayan sulardan kaçarken bir şerefi bozuğun çıkıp arabasıyla sizin fakir ama gururlu elbiselerinizin üzerine yolda birikmiş pis suları sıçratmasıyla aslında sizin ne kadar  aciz bir yapıda olduğunuzu, kendini beğenmiş ve artistliğin kışın işe yaramadığını gösteren sıradan bir gündü...
 
   Hayat bütün sıradanlığıyla akıp gidiyordu, kilise daha önce hiç böyle olduğu kadar sakin ve ıssız olmamıştı. Kısa bir süre önce papaz Andrea ölmüştü yerine 1.Alfonzo kilisenin başına geçmişti. Artık papazdı ama illegal bir papazdı, Andrea’nın ölümü üzerine papa kilisenin kapatılmasını istemiş fakat Alfonzo burdan gitmemek için kilisenin bulunduğu araziyi satın almış parasını papa’ya göndermiş ve kiliseyi kapatmaktan kurtarmıştır, artık burası özel şahsa ait bir kilise olmuştur ve ismini ‘Yüce Alfonzo’ olarak değişmiştir.



  Alfonzo kilise işlerine tek başına artık bakamaz olmuştur. İş yoğunluğu artmış artık insanlar daha çok günah çıkarma seanslarına gelmekteydi çünkü, Alfonzo bunun için çok emek harcamıştı, hapishane arkadaşlarından birine kiliseye çok yakın olmamak şartıyla sahil kenarına çıplaklar kampı kurmasını istemiş ve ona maddi destek sağlamıştır, o eyalette bulunan büyük bir üniversiteye gidip rektörle görüşerek kilisenin yakınına bir fakülte açmalarını Tanrı adına istemiştir. Çok kısa sürede iki projesi de hayata geçen Alfonzo, bu şekilde insanların ahlaklarının bozulacağını ve daha fazla günah işleyeceklerini ve neticede de işleri artacak ve paraya para altına altın dememeye başlayacaktı... Kısa bir süre sonra  insanlar daha fazla kiliseye gelmeye başlamıştı. Ve işte bu yüzden Alfonzo iş yükünü hafifletecek bir yardımcı arıyordu. Bu yüzden yerel bir gazeteye ilan verdi.

  Cıvarın en yaygın, en popüler ve en marjinal gazetesi olan ‘Capitals Time’ yeni dünya düzeninde kapitalizmin dişlilerinin iyi yağlanması gerektiğini savunan ve uğrunda her türlü propagandayı yapmaktan çekinmeyen bir gazetedir. Kapitalizm, ‘Tanrının yeni dünya düzeninde halkların daha fazla özgürleşmesi, refah ve huzura erişmesi için insanlara açtığı bir kapıdır’ sözünü kendilerine düstur edinen bir yapıya sahiptiler..

  Alfonzo kendi fikirlerine yakın olan bu gazeteye ilanını çok sade ve açık bir şekilde vermişti.
“Kendisine Aşırı güvenen
  Yalakalıkta sınır tanımayan
  Ağzı iyi laf yapabilen
  Biraz dini, bolca siyasi ve magazinsel bilgiye sahip
  Askerliğini yapmış, Bekar veya Dul
  18-30 yaşlarında Rahip ve Rahibeler aranmaktadır.”

  İlanın verilmesiyle birkaç aday gelmişti, fakat Alfonzo bunlar arasından istediğini bulamamıştı.. Bir ikindi vaktiydi tek başına kilisenin bahçesine geçen günler de Belediye başkanın günahları karşılığı aldırttığı banklardan birine oturmuştu elinde bir büyük fincan sütlü kahve yanında tıpkı babaannesinin yaptığı gibi yapılmış ve Tanrı için kiliseye sunulan birkaç fındıklı kurabiye vardı. Bir yandan sıcak sütün kokusu diğer yandan yine belediye başkanına yaptırmış olduğu güzelim bahçenin çiçeklerinin kokusu. Bu eşsiz zevk şölenine geçen gece gittiği şeytan çıkarma seansı sonucu hediye edilen ayakkabının rahat ve sıcaklığı da eklenince, üzerindeki %70 ipek %30 pamuk marka gömleği bir anda hangi günahkarın günahı için kefaret olarak verdiğini bile unutmuştu..

  Bütün zevk ve sefanında bir sonu olmalıydı, bu da öyle olmuştu kahveden aldığı yudumunun son yudum olduğunu ve kurabiyelerden de sadece kırıntılar kaldığını öğrenmesi çok uzun sürmedi ve tüm bunlar yaşanırken, kilisenin o otantik paslı ağır kapısı gıcırdayarak ve giderek bir homurtunun yüklemesiyle açılıyordu. Yılların eskitemediği fakat sadece çürütüp paslandırdığı bu kapıdan hızlı adımlarıyla kısa boylu şişman yirmi altısından bir türlü gün alamayan, çocukken bar kapısında bırakılmış bir haleti ruhiye ye sahipmiş gibi görünen bir zenci girdi.
 
  Uzaktan adi bir pislikmiş gibi görünen bu adam, hantal umursamaz, serseri adımlarıyla Alfonzonun olduğu yere doğru yürüyordu. Tek yetkilinin o olduğunu bilmiyordu araştırmacı yönünü sergilemek için güzel bir ortam diye düşündü ve sohbeti başlattı…

-    Naber dostum ben Bob. Hani şu ilan var ya, ben onun için geldim ne dersin dostum beni patronunla görüştürecek misin?
-    …….!!
-    Hadi ama ahbap, burada senle konuşmaya çalışan bir zenci var, beni duysan diyorum artık.
-    ………..!!!

Alfonzo konuşmuyor sadece bu çok konuşan zenciyi süzüyordu, aradığı özelliklerin olup olmadığına bakıyordu. Fakat zenci giderek kelimelerini ve ses tonunu sertleştirmeye başlamıştı.

-    Hey lanet olsun dostum. Şu lanet ağzını açta, karşında duran lanet zenciye, birkaç lanet kelime et. Come on.. Dostum ben oradan büyük bir beyaz pisliğe mi benziyorum ki bana cevap vermiyorsun. Dua et Tanrının evindeyiz yoksa senin o lanet kıçını tekmelemek için seni ayağa kaldırmıştım...

-    Hoş geldin evlat.. Ben buranın tek rahibi, patronun, mal sahibi mülk sahibi hatta ilk sahibi Rahip Alfonzo Margari

-    Evet anlıyorum, demek o yüce şahsiyet, o iflah olmaz akıl fikir ve düşünce sahibi, deryaların ilim ve hikmetiniz yanında beyaz bir pislik kadar küçük kaldığı muhterem zat sizdiniz demek, sizin bu sınır tanımayan ululuğunuzdan çok etkilenmiş olan şu lanet bedenimi sizin o aydınlık yolunuza kurban etmeye geldim. Dostum Victor her zaman şöyle derdi “ Ete kemiğe büründük, Victor diye göründük”

-    Victor mu dedin sen, hangi Victor bu?

-    Hey dostum yoksa sen Victor’u tanımadığını mı söylemeye çalışıyorsun hey adamım o bir efsaneydi, yer altı dünyasının prensiydi, şövalyesiydi, o ve çetesi tarihe geçmiş büyük pisliklerdendir.. Zamanında beni de kolladı, lanet bedenim şu an karşındaysa bu onun sayesindedir.

-    O Victor, bu Victor demek…. Victor’la geçmişte yakın arkadaştık, bana bir şey olursa adımı söyleyen herkes yardım etmemi istemişti..

-    Demek sende onunla birlikte çalıştın dostum, öyle büyük bit insanın öldürülmesi yer altı dünyasında büyük bir kaosa sebep oldu, onun yeri hala doldurulamadı…

-    Ona kıyanları Tanrı affetmeyecektir evlat, Tanrının laneti onları saracaktır yakında. Artık Victor’un dostu benim dostumdur, bu iş senindir evlat. Hemen git gazeteye Tanrı yardımcısını buldu ilanı kaldırabilirsiniz de. Dur ama önce çay içelim sonra git Tanrının hizmetine başla…
 
                                                                                   KİLİSE GÜNLÜĞÜ-1


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

-TÜL KEDİSİ-

ABSURD GENCİN AĞZINDAN: Yıl 1990 İstanbul’da, güzeller güzeli bir kız, fedakâr bir anne, cefakâr bir baba varmış. Anne ölünce bab...